2.5.

Wieczorem, gdy kończę ostatnią mszę, podstawiam złożyć Stephanie wizytę. Wsiadam do samochodu i jadę kilka ulic do jej domu. Podchodzę do drzwi i pukam. Chwilę potem otwiera mi je mąż Stephanie - Raven.

- Siema Robbie! - wita mnie i wpuszcza do środka.

Ravena poznałem kiedy jeszcze byłem muzykiem. Craft wraz z przyjacielem prowadzi firmę Mortus Viventi, zajmującą się produkcją koszulek.

- Chyba 'szczęść Boże, pastorze Pickerze'. - rzucam ze śmiechem i kieruję się korytarzem do salonu. - Jest Steph? - pytam.

- Nie ma. Wyszła gdzieś rano i jeszcze nie wróciła. - odpiera i kieruje się do kuchni. Wyciąga z lodówki czekoladowy tort i stawia na stole. - Dziś jest nasza rocznica, a jej nie ma. Może chociaż Ty zjesz ze mną tortu? - patrzy na mnie z nadzieją.

- Pewnie, Rav. - odpowiadam i siadam przy kuchennej wysepce. Jakiś czas temu zostałem weganem dla Reny, ale przecież kawałek tortu, o którym się nie dowie to nie grzech, nie? W końcu jestem pastorem i sam mogę ustalić czy coś jest grzechem czy nie...

- Odnoszę wrażenie, że ona coś przede mną ukrywa... - opowiada, krojąc ciasto.

- No wiesz... Szczera rozmowa może wiele pomóc. - mówię, rozpinając dwa górne guziki u koszuli.

- Tylko kiedy, jeśli ciągle gdzieś znika? Pewnie ma jakiegoś kochanka... - wzdycha i podaje mi talerz.

- Nie chcę Cię martwić, ale to możliwe. - odpowiadam, myśląc ciągle o wyznaniu Hemmingsa i tym, co widziałem dziś w parku. Mam wewnętrzny dylemat, czy powiedzieć mu o tym.

- Wiem... I jest mi przykro. Kiedy braliśmy ślub złożyła mi przysięgę, ale chyba jej nie dotrzymała... - przeciera oczy brzegiem dłoni. - To wszystko wydaje mi się takie... Hmm... Takie bezsensowne. - dodaje. - I sorry Robbie, ale te śluby kościelne to jeden wielki shit. I tak nikogo nie obchodzi, że przysięgę złożył przed Bogiem, że za jej złamanie grozi grzech. Nikogo. - podnosi głos.

Wyczuwam emanujące od niego złe emocje, więc wstaję i przytulam go.

- Słuchaj, wiem, że Stephanie bardzo Cię rani, ale proszę Cię, nie wątp w Boga. Mi on bardzo pomógł przy miłosnej rozterce. - głaszczę go po ramionach. - Wiem, że nie jestem upoważniony do mówienia takich rzeczy i mogę nawet stracić posadę, ale przyjaźń jest ważniejsza. - siadam na przeciwko niego i chwytam jego dłonie w swoje. - Luke Hemmings był w pierwszy piątek miesiąca wyspowiadać się. Trafił akurat na mnie, ale tego nie wiedział i wyznał, że sypia z mężatką. Myślałem, że chodzi o Renę, ale spotkałem go dzisiaj rano w parku i... - milknę na chwilę. - Całował się ze Steph.

- Co!? Nie! To niemożliwe! - zrywa się z miejsca. Chodzi wokół stołu, ciągnąc i wyrywając swoje blond-farbowane włosy. - To niemożliwe! - kopie w krzesło.

- Raven, wiem, że jest Ci ciężko, ale proszę, uspokój się. Nie chcę, abyś zrobił sobie krzywdę. - chwytam go za ramiona i prowadzę do kanapy. Sadzam go i siadam zaraz obok.

- Myślałem, że serio mnie kocha... - wtula się we mnie i zaczyna szlochać. - To pewnie przez te tatuaże... Aż czasami mam ochotę się pociąć lub przypalić, byleby ich nie było!

- Na pewno nie chodzi o to, Rav. Twoje tatuaże są piękne i nie jeden facet pewnie Ci zazdrości. Sam zrobiłbym sobie taki na szyi, gdyby mnie to, że jestem pastorem. - opieram, cały czas go tuląc. Zapada dłuższa cisza, którą postanawiam przerwać. - Chcesz dzisiaj spać u nas? Zadzwonię tylko do Reny i ją uprzedzę. To nie problem. - proponuję, a Craft tylko przytakuje głową. 

Wyciągam telefon z kieszeni i dzwonię do Re. Ustalamy kilka szczegółów i już pół godziny później siedzimy w trójkę w moim salonie, pijąc herbatkę na uspokojenie i rozmawiając o wszystkim i o niczym. Nie wracamy już do tematu Steph i Luke'a.